Η Ουκρανία υπήρξε το κέντρο του πρώτου κράτους σλαβική, Ρως του Κιέβου, η οποία κατά τη διάρκεια του 10ου και 11ου αιώνα ήταν το μεγαλύτερο και ισχυρότερο κράτος της Ευρώπης. Αποδυναμωμένη από αλληλοκτόνος φιλονικίες και Μογγόλων εισβολές, Ρως του Κιέβου ενσωματώθηκε στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας και τελικά στην πολωνική-λιθουανική Κοινοπολιτεία. Η πολιτιστική και θρησκευτική κληρονομιά των Ρως του Κιέβου έθεσε τα θεμέλια για τους ουκρανούς εθνικισμού μέσω επόμενους αιώνες. Ένα νέο ουκρανικό κράτος, την Hetmanate Κοζάκων, ιδρύθηκε κατά τα μέσα του 17ου αιώνα μετά από μια εξέγερση εναντίον των Πολωνών. Παρά τη συνεχή πίεση Μοσχοβίτης, ο Hetmanate κατάφερε να παραμείνει αυτόνομο για καλά πάνω από 100 χρόνια. Κατά τη διάρκεια του τελευταίου μέρους του 18ου αιώνα, οι περισσότεροι ουκρανική εθνογραφική έδαφος απορροφήθηκε από τη ρωσική αυτοκρατορία. Μετά την κατάρρευση της τσαρικής Ρωσίας το 1917, η Ουκρανία ήταν σε θέση να επιφέρει μια βραχύβια περίοδο της ανεξαρτησίας (1917-1920), αλλά ήταν ανακατέλαβαν και αναγκάζονται να υπομείνουν μια βάρβαρη σοβιετική κυριαρχία που μηχανικής δύο τεχνητά λιμούς (1921-1922 και 1932 -33), στην οποία πάνω από 8 εκατομμύρια έχασαν τη ζωή τους. Στο Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, γερμανικά και σοβιετικά στρατεύματα ήταν υπεύθυνα για περίπου 7 - 8.000.000 περισσότερους θανάτους. Παρά το γεγονός ότι η ανεξαρτησία επιτεύχθηκε το 1991 με τη διάλυση της ΕΣΣΔ, η αληθινή ελευθερία παραμένει φευγαλέα, καθώς η κληρονομιά του κρατικού ελέγχου ήταν δύσκολο να αποτινάξει. Σε περίπτωση που ο έλεγχος των κρατικών έχει διαλυθεί, η ενδημική διαφθορά έχει γεμίσει ένα μεγάλο μέρος του κενού που προκύπτει, στασιμότητα οι προσπάθειες για οικονομική μεταρρύθμιση, τις ιδιωτικοποιήσεις, και των πολιτικών ελευθεριών.
